Gearchiveerd onder: Zonder categorie
Meestal kan ik het allemaal wel accepteren en vind ik het wel goed, maar soms is het gewoon irritant hoe ze hem voortrekken. Hoe hij hen veel meer boeit. Ze vinden hem gewoon belangrijker – althans, zo komt het over.
Misschien is het omdat hij de oudste van ons twee is. Misschien omdat hij over het algemeen wat meer moeite heeft met dingen. Ik weet het niet precies, ik zal het moeten doen met deze speculaties. Als ik één van hen ermee confronteer is het standaard: ‘Nee, dat is niet waar, dat weet je zelf ook wel. We proberen jullie altijd gelijk te behandelen, en trouwens, ben je óóit ook maar íéts te kort gekomen?’, dus daar schiet ik ook geen steek mee op.
Ach, ik heb ermee leren leven, wetende dat het niet snel zal veranderen. En ja, soms heeft het ook zo zijn positieve kanten. Ze worden bijvoorbeeld niet zo snel boos op mij als op hem, al weet ik niet of ik daar nou wel zo blij mee moet zijn. Boosheid is immers ook een manier om te laten blijken dat je om iemand geeft, niet? Liever dat dan dat het ze geen ruk interesseert.
Maar goed, zo traumatisch is het nu ook weer niet. Het kan alleen behoorlijk vervelend zijn op bepaalde momenten, verder kan ik er prima mee leven. En natuurlijk gun ik het hem ook wel, sinds hij het meer nodig heeft.
In ieder geval: ik red me wel. (:
Geef een reactie tot nu toe
Plaats een reactie
